Trudno jest
ustalić moment powstania Szkoły Podstawowej Nr 4 w Sokołowie
Podlaskim.
Z zachowanych dokumentów wynika, że w okresie międzywojennym
w Sokołowie Podlaskim istniały cztery szkoły
powszechne, ale są trudności w ustaleniu, którą z
nich była Szkoła Podstawowa Nr 4.
Jestem w posiadaniu oryginalnego egzemplarza czasopisma
pt. "Wspólnota" z 1930 roku, w któym opisane
są między innymi gminy powiatu sokołowskiego. Z
zawartych w nim informacji wynika, że budynek szkolny
przy
ul. Kupientyńskiej został wybudowany w 1930 roku. Był
to budynek "wzorcowej siedmioklasowej szkoły
powszechnej". W budynku tym jak wynika z relacji uczęszczających
wówczas uczniów; mieściły się dwie szkoły:
Publiczna Szkoła Powszechna Nr l i Nr 2. Potwierdzają
to kserokopie świadectw szkolnych. Jedna z tych szkół
/nr 2 / nosiła imię ks. Stanisława Brzóski. Do tego
imienia szkoła powróciła w 1993 r. W okresie okupacji
w budynku szkoły mieścił się szpital niemiecki.
Nauczanie odbywało się w budynkach prywatnych przy
ulicy Kościuszki, Repkowskiej i Siedleckiej. Znaczna część
nauczycieli tej szkoły w okresie okupacji prowadziła
tajne nauczanie. Z jedną z tych nauczycielek p. Kazimierą
Księżopolską miałem zaszczyt pracować. Jest Ona
dzisiaj emerytką tej szkoły. W dokumentach pochodzących
z lat powojennych przy nazwach szkół pojawiają się
inne numery. We wrześniu 1944 roku siedziba Szkoły
Podstawowej Nr 4 mieściła się
w budynku przy ul. Węgrowskiej. W 1953 roku dokonano
zmian w numeracji placówek szkolnych. Szkoła rozpoczęła
swóją działalność w budynku przy ul. Kupientyńskiej
i tam funkcjonuje do chwili obecnej.
W latach 50-tych szkoła ta współistniała ze szkołą
stopnia licealnego. Obie szkoły miały wspólną nazwę:
Państwowa Koedukacyjna Szkoła Ogólnokształcąca
Stopnia Podstawowego i Licealnego. Klasy szkolne miały
numerację od I do XI. W okresie tym z powodu bardzo
trudnych warunków lokalowych klasę I nauczano
w wynajętym pomieszczeniu prywatnym przy ul. Wolności
13. Obecnie w budynku tym ma siedzibę Kuratorium Oświaty
i ZNP. W roku szkolnym 1959/60 rozdzielono nazwy szkół
tworząc Liceum Ogólnokształcące
i Szkołę Podstawową. Zmiana ta nie pociągnęła
jednak za sobą żadnych istotnych zmian w funkcjonowaniu
tych placówek. Klasy nadal posiadały numerację od I do
XI. Szkoły nadal miały jedną dyrekcję, odbywały się
wspólne posiedzenia Rady Pedagogicznej. Wizytacje
prowadzone były jednocześnie dla obu szkół.
Działał jeden wspólny Komitet Rodzicielski.
Całkowite rozdzielenie tych szkół nastąpiło w roku
szkolnym 1968/69. Wyodrębniona wówczas
Szkoła Podstawowa Nr 4 pracowała w bardzo trudnych
warunkach. Nie było żadnej urządzonej pracowni.
W prace na rzecz szkoły z bardzo dużym zaangażowaniem
włączali się rodzice i nauczyciele. Zaczęto zbierać
fundusze na rzecz budowy sali gimnastycznej. Powołano
Komitet Budowy Sali przy Szkole Podstawowej
i Liceum Ogólnokształcącym. Organizowano zbiórki
pieniężne, loterie i zabawy taneczne. Jednak mimo
wielkiego zaangażowania salę oddano do użytku dopiero
w 1972 roku. Równocześnie z budową sali gimnastycznej
wiele wysiłku wkładano w poprawę warunków pracy w
szkole. Założono centralne ogrzewanie, odnowiono sale
lekcyjne i sanitariaty, urządzono boisko szkolne. W roku
1981pozyskano pomieszczenie po mieszkaniu woźnego, w którym
utworzono bibliotekę i salę do pracy organizacji
uczniowskich. W tym czasie do szkoły trafiały roczniki
wyżu demograficznego , co powodowało , że warunki
pracy były bardzo trudne. Klasy liczyły po trzydziestu
kilku uczniów, a nauka trwała do godziny 17,00. W 1984
roku adaptowano na sale lekcyjne pomieszczenia w budynku
obok szkoły, które odzyskano od Liceum Ogólnokształcącego.
Rok 1990 zastał szkołę z szeregiem problemów. Oprócz
ciągle doskwierających złych warunków lokalowych
i braku pomocy dydaktycznych w placówce brakowało
specjalistów - szczególnie polonisty i geografa.
Problemem stała się ciągle wzrastająca liczba dzieci
obarczonych deficytami rozwojowymi. Stale malał procent
uczniów, którzy kontynuowali naukę w liceach i
technikach /w roku szk. 1987/88 tylko 66%/.
Nowy etap w rozwoju Szkoły Podstawowej Nr 4 nastąpił w
1991 roku, kiedy to budynek szkoły opuściło Liceum Ogólnokształcące.
Szkoła uzyskała sale lekcyjne na I i II piętrze
budynku. Poprawiają się znacznie warunki lokalowe szkoły,
a co się z tym wiąże ułatwiona zostaje działalność
dydaktyczno-wychowawcza i opiekuńcza placówki. Szkoła
ma do dyspozycji 15 izb lekcyjnych, salę gimnastyczną,
bibliotekę oraz budynek obok szkoły. Stan techniczny
budynku był bardzo zły. Większość sal lekcyjnych nie
była odnawiana od wielu lat. Podłogi były drewniane z
licznymi dziurami. Stoliki uczniowskie i krzesełka
pochodziły z lat 70-tych i były
w bardzo złym stanie technicznym. W większości sal
lekcyjnych nie było żadnych mebli. Wyposażenie w
pomoce dydaktyczne było bardzo skromne. Jednocześnie
znacznie zwiększono obwód szkolny. Do szkoły przybyło
ponad 130 uczniów z innych szkół. W tym też roku /l
listopada 1991 r./ objąłem funkcję dyrektora tej szkoły.
Początki były bardzo trudne, bo zbyt wiele trzeba było
zrobić natychmiast, a sytuacja finansowa oświaty w tym
czasie była bardzo trudna. W tej sytuacji mogłem liczyć
tylko na pomoc rodziców i nauczycieli i nie zawiodłem
się. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu rodziców,
nauczycieli i uczniów w krótkim czasie udało się
doprowadzić
do znacznej poprawy bazy materialno-technicznej szkoły,
a przez to do poprawy warunków pracy uczniów
i nauczycieli. W czynie społecznym wyremontowano
wszystkie sale lekcyjne oraz otwory okienne i drzwiowe.
Na podłogach położono wykładziny. Stopniowo
zakupywano nowy sprzęt do klas. Rodzice wspólnie z
uczniami klas starszych wymalowali ogrodzenie szkoły /około
600 mb. W budynku obok szkoły urządzono kuchnie, stołówkę
szkolną i świetlice. Wyposażenie kuchni zakupiono ze
środków Komitetu Rodzicielskiego.
Urządzono od podstaw szatnię i gabinet stomatologiczny.
W 1994 roku urządzono salę do gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.
W 1995 roku zorganizowano salę komputerową. Rozpoczęto
przekształcanie sal lekcyjnych w klasopracownie. Na
terenie przyszkolnym urządzono boisko asfaltowe do gry w
piłkę ręczną i koszykówkę. W 1996 r. wykonano „zieloną
salę" - w parku przyszkolnym. W 1998 r. dobudowano
łącznik pomiędzy szkołą, a salą gimnastyczną, w którym
znajdują się ładnie urządzone sanitariaty, dwie sale
lekcyjne, gabinet pielęgniarki i pedagoga szkolnego. W
2000 roku wymieniono kotłownię z węglowej na olejową.
W roku 2001 wymieniono znaczną część stolarki
okiennej. Aby zwiększyć bezpieczeństwo dzieci,
wybudowano nowy wjazd do szkoły. Świetlicę szkolną
przeniesiono do budynku głównego, adaptując na nią
pomieszczenia przy sali gimnastycznej. W parku
przyszkolnym znajduje się „Miasteczko ruchu drogowego",
które służy uczniom do nauki zasad ruchu drogowego, a
społeczeństwu do rekreacji. Miasteczko zbudowane jest
ze środków finansowych pochodzących wyłącznie od
sponsorów.
Równocześnie
z poprawą warunków materialnych z dużym zaangażowaniem
prowadzona była działalność dydaktyczna, wychowawcza
i opiekuńcza. Szkoła zyskiwała coraz więcej zwolenników
w środowisku. Systematycznie wzrastała liczba uczniów.
|